● نیتریفیکاسیون (حذف آمونیاک): فاضلاب خام حاوی سطوح بالایی از آمونیاک سمی (NH3) است. باکتری‌های هوازی تخصصی درون مخزن هوادهی (مانند نیتریوسوموناس و نیتרובاکتر) این آمونیاک سمی را به نیتریت‌ها (NO2) و سپس به نیترات‌های (NO3) کم‌ضررتر تبدیل می‌کنند و از شوک‌های سمی به حیات آبی اطراف جلوگیری می‌کنند.

● جلوگیری از بوهای بی‌هوازی: هنگامی که فاضلاب اکسیژن خود را از دست می‌دهد، بی‌هوازی می‌شود. باکتری‌های بی‌هوازی سولفید هیدروژن (H2S) و متان (CH4) تولید می‌کنند که باعث ایجاد بوهای شدید و زننده شده و باعث خوردگی سازه می‌شوند. هوادهی مداوم مخزن را هوازی نگه می‌دارد و مسیرهای ایجاد کننده بو را کاملاً سرکوب می‌کند.

● ترویج لخته‌سازی: اختلاط مکانیکی ناشی از سیستم هوادهی باعث برخورد و اتصال باکتری‌ها به یکدیگر و تشکیل توده‌های بزرگتری به نام "لخته" می‌شود. این لخته‌سازی حیاتی است زیرا به جامدات بیولوژیکی اجازه می‌دهد تا به راحتی در مرحله بعدی تصفیه به کف مخزن ته‌نشینی ثانویه رسوب کنند و آب تصفیه شده و شفاف را در سطح باقی بگذارند.