● گرید 304/304L: رایج‌ترین گرید با کاربرد عمومی. مقاومت خوبی در برابر خوردگی ارائه می‌دهد اما در حضور کلریدها مستعد حفره‌زایی است. معمولاً برای مواد شیمیایی کمتر تهاجمی، الکل‌ها و برخی اسیدهای آلی استفاده می‌شود.

● گرید 316/316L (کربن پایین): استاندارد طلایی برای ذخیره‌سازی مواد شیمیایی. افزودن مولیبدن به طور قابل توجهی مقاومت در برابر حفره‌زایی و خوردگی شکافی را افزایش می‌دهد، به ویژه در برابر ترکیبات کلرید و اسید سولفوریک. نام "L" (کربن پایین) برای مخازن جوش داده شده حیاتی است تا از رسوب کاربید جلوگیری شود، که می‌تواند منجر به خوردگی بین دانه‌ای در درزهای جوش شود.

● غیرفعال سازی (Passivation): این یک عملیات شیمیایی پس از ساخت (معمولاً با استفاده از اسید نیتریک یا سیتریک) است که آهن آزاد را از سطح حذف کرده و لایه اکسید کروم را تقویت می‌کند. این لایه مانع "غیرفعال" است که از زنگ زدگی جلوگیری می‌کند. هرگز مخزن صنعتی را که به درستی غیرفعال نشده است، قبول نکنید.

● پرداخت الکتریکی (Electropolishing): برای مواد شیمیایی با خلوص بالا یا درجه دارویی، پرداخت الکتریکی یک سطح فوق‌العاده صاف و آینه‌ای (مقادیر $Ra$ $\le 0.4 \mu m$) را فراهم می‌کند. این امر شکاف‌های میکروسکوپی را که مواد شیمیایی می‌توانند در آن‌ها جمع شده و خوردگی را آغاز کنند، از بین می‌برد.

● یکپارچگی جوش: جوش‌ها آسیب‌پذیرترین نقاط هر مخزن هستند. جوشکاری TIG (گاز بی‌اثر تنگستن) با پشتیبان گاز بی‌اثر را مشخص کنید. این اطمینان حاصل می‌کند که پشت جوش از اکسیداسیون محافظت می‌شود و همان مقاومت در برابر خوردگی فلز پایه را حفظ می‌کند.

● مهار ثانویه: صرف نظر از جنس مخزن، مقررات محلی تقریباً به طور جهانی نیازمند مهار ثانویه (دیواره یا خاکریز) با ظرفیتی حداقل 110% بزرگترین مخزن هستند.

● تهویه و تخلیه فشار: مواد شیمیایی می‌توانند بخاراتی تولید کنند که با تغییرات دما منبسط و منقبض می‌شوند. مخازن باید مجهز به شیرهای تخلیه فشار/خلاء (PVRVs) باشند که به طور خاص برای نقطه اشتعال مایع و نرخ‌های ورود/خروج پمپ اندازه‌گیری شده‌اند.

● مستندات سازگاری: همیشه برگه اطلاعات ایمنی مواد (MSDS) ماده شیمیایی را با نمودار سازگاری مواد شیمیایی سازنده مقایسه کنید. حتی فولاد ضد زنگ 316L نیز با موادی مانند اسید هیدروکلریک یا سفیدکننده با غلظت بالا محدودیت‌هایی دارد.